ديشب دلم گرفته بود ، مثل هواي باروني


دلم هواتو كرده بود ، هواي شيرين زبونيت


دلم ميخواست گريه كنم ، بگم كه سخته تنهايي


اي همصدا اي آشنا ، بگو كه پيشم مي موني


نمي دونم چه حالي و كجايي و چه مي كني


ولي صدات تو گوشمه ، مي گي كه اينجا مي موني


رفتم كنار پنجره ، گفتم شايد ببينمت


ديدم محاله ديدنت ، چون گل بايد بچينمت


رو صندلي نشستمو يهو ديدم يه قاصدك اومد پيشم


خبر آورد اي آشنا ، يه رازي را بهت بگم ؟


گفتم بگو : آهي كشيد، اومد نشست رو شونه هام


يواشكي چشماشو بست ، تا نبينه اشك چشام


مي گفت كه تو يه راه دور


يه راه دور و سوت كور مسافري نشسته بود


مسافره غريب و دلشكسته بود از تو همش شكوه ميكرد


با اشك گرم و دل سرد مي گفت كه يادت نمياد


اون روزاي آخريه ............


چه قدر دلش مي خواست كه تو نگاش كني


صداش كني ، بهش بگي دوسش داري


به شرطي تنهاش نذاري


تا اومدم بهش بگم برو بگو دوسش دارم ، پاش مي شينم


ديدم كه اون رفته بود و منم دارم خواب مي بينم .......

دل من یه روز به دریا زد و رفت ....

پشت پا به رسم دنیا زد و رفت ....

زنده ها خیلی براش کهنه بودن ....

خودشو تو مرده ها جا زد و رفت ....

هوای تازه دلش میخواست ولی ....

آخرش توی غبارا زد و رفت .... 

دنبال کلید خوشبختی میگشت ....

خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت .... 

دختر و پسری با سرعت ۱۲۰ کیلومتر سوار بر موتور :

دختر : یواشتر من میترسم .

پسر : نه خوش میگذره .

دختر : نه نمی گذره . خواهش میکنم خیلی وحشتناکه .

پسر : پس بگو دوستم داری !

دختر : باشه باشه دوست دارم حالا خواهش میکنم آرومتر .

پسر : حالا محکم بغلم کن . (دختر بغلش کرد.)

پسر : میتونی کلاه ایمنی منو برداری بذاری سرت ؟ اذیتم میکنه .

روزنامه های روز بعد :

موتور سیکلتی با سرعت ۱۲۰ کیلومتر بر ساعت به ساختمانی اصابت کرد .

موتور ۲ نفر سر نشین داشت اما فقظ ۱ نفر نجات یافت .

حقیقت این بود که اول سر پایینی پسری که سوار موتور بود متوجه شد ترمز بریده

 اما نخواست دختر بفهمد در عوض خواست که یک بار دیگر بشنود دوستش دارد .

مجبور شدم پی نوشت های این پستم رو بردارم آخه خیلی قاطی پاتی شده

بود ولی خلاصه به یاد همه هستیم اسم همتون رو هم نوشته بودم ناناسی ها